Wachten

‘Frans, hoe staat het met jouw conditie?’
‘Hoezo, waarom vraag je dat?’
‘Nou, ik maak me zorgen. Je leest wel eens over mensen uit risicogroepen die achter de balkongeraniums langzaam maar gestaag ontbinden. Ze eten en drinken zich ongans, bewegen nauwelijks en opeens is het hupakee finito, horizontalo. Doe je wel aan sport, of anders gezegd: moet de luie reet niet eens hoognodig van de bank? Nederland Beweegt met Olga Commandeur van Omroep Max lijkt me wel iets voor jou, of golfen natuurlijk.’
‘Nee dat gaat het niet worden. Ik heb net zo’n hekel aan geruite broeken op een grasveld als aan Olga Commandeur in hotpants bij Max en trouwens er overlijden meer mensen tijdens het sporten dan drinkend in de kroeg. Zou jij toch moeten weten. En, in alle eerlijkheid: mijn lichaam leent zich niet voor sporten. De voeten zijn te plat, het hoofd te groot en de ledematen bewegen als stramme armseinen aan een verroeste seinpaal.’
‘Tja, nu je het zegt. Misschien denksporten?’
‘Leuk gevonden, maar daar is het te laat voor, daar had ik eerder mee moeten beginnen, denken pik je niet zomaar op. Trouwens aan denken heb je niks bij sporten of bij het opkrikken van je conditie. Domme mensen kunnen heel goede sporters zijn.’
‘Als je niet sport wat doe je dan in godsnaam de whole focking day?’
‘Nou ik wandel geregeld van A naar B, soms naar C of D en dan weer terug. De rest van de dag wacht ik in een aangenaam nietsdoen op de dag van morgen. En jij, wat doe jij zoal?’

Waar was Ursula

We hoefden er niet eens om te roepen. We hadden hem al: een sterke man voor in barre tijden: Mark Rutte. Dankzij onze Minister-president zijn we weer één land, weliswaar een gehandicapt Corona-land en waarschijnlijk niet voor lang, maar toch. Gedwee lieten we ons door hem opsluiten en hoopvol volgen we hem nu bij onze eerste stapjes richting vrijheid. 90% van de Nederlandse bevolking is het erover eens: Mark redt.

Met 50% kennis toch 100% maatregelen, daarmee toont Mark zijn daadkracht. Willen we de grenzen dicht? Dan doen we de grenzen dicht, Grenscontroles nodig? Dan stellen we grenscontroles in. Steun voor bedrijven in nood? We doen het gewoon. Hij is natuurlijk niet de enige sterke leider met een kordaat optreden. Heel Europa gaat dwars tegen haar eigen regels in.

Europa was er even niet en liet daarmee zien wat Europa eigenlijk zou moeten zijn: een vrijwillige samenwerking van autonome natiestaten met aan het hoofd een Europese Raad van nationale staatshoofden, niets meer. De Europese Commissie en het Europees Parlement kunnen blijvend in quarantaine of in ieder geval tot ze genezen zijn van hun dwangneurose. De democratie bewaken we wel op nationaal niveau. 

Ook Ursula von der Leyen, voorzitter van de Europese Commissie, was er even niet. Ursula hield zich schuchter op de achtergrond. Met een timide: ‘Er luistert toch niemand’, huilde ze uit op Frans Timmermans’ schouder. ‘We kunnen er net zo goed mee ophouden.’ Frans knikte gelaten. ‘Es ist vorüber Ursula’, fluisterde hij in haar oor. Voortschrijdend inzicht. 

Nu vasthouden.

Mijmeren

Je mijmert wel eens wat, zeker in tijden van Corona. Zo mijmerde ik gistermorgen over de tijd die mijn vriendin en ik de voorbije weken op het balkon hebben doorgebracht, het was alsof we er woonden.

Het begon op 17 maart toen we op het balkon applaudisseerden voor de kanjers in de verzorging, een voorzichtig begin. Er kwamen al snel meer verzoeken binnen: 10 minuten handen op elkaar voor onze lokale verzorgenden in het J.B.Z., een warme douche voor de politiekanjers en handhavers van onze stad en op een woensdagmiddag een stevig applaus voor alle getroffenen in de horeca, toch ook een belangrijke tak binnen de vitale beroepen, lijkt me. 

Het bleef niet bij applaus. Met pannen en pollepels brachten we vanaf ons balkon een aubade aan de medewerkers van de plaatselijke voedselbank en omdat het gewone leven ook doorging stonden we op koningsdag om 10 uur samen met andere balkoniers het Wilhelmus mee te blazen op een kazoo (dit gebeurde overigens op verzoek van de feestcommissie) en ’s middags op herhaling, maar dan met borrel.

Op 4 mei ook maar vanaf ons balkon de doden herdacht en op 5 mei in oranje kledij en oranjebitter slempend op het balkon een vrijmarkt gehouden, dolle boel.

Voor een hoogtepunt op Bevrijdingsdag zorgde Claudia de Breij toen ze vroeg om op 16.55 uur het nummer ‘Zing, vecht, huil, enz. van Ramses Shaffy vanaf het balkon te laten klinken. We sleepten de grote speakerbox naar buiten en om 16.55 u. galmde Ramses over de vijver. Ik heb geen idee meer voor wie of wat het was, maar in coronatijden doe je wat er gevraagd wordt, zelfs een liedje van Ramses Shaffy afspelen. 

Na Bevrijdingsdag hebben we een punt gezet achter ons balkonverblijf en gebruiken we het balkon alleen nog waarvoor een balkon bedoeld is: een goede fles wijn soldaat maken. Af en toe horen we ergens nog een applaus opklinken. We heffen dan het glas en toosten op alles en iedereen.

Leefstijl

In zijn boek De Man In De Rode Mantel vraagt schrijver Julian Barnes zich af of we sterven zoals we geleefd hebben. Hij beschrijft vervolgens het uitbundige leven van Oscar Wilde en diens even uitbundige afscheid. Wat betreft dat afscheid: niet iets om naar uit te kijken.

De vraag die Julian Barnes zich stelt lijkt me ook in deze tijd fundamenteel. Stel dat er een een-op-een relatie bestaat tussen leefstijl en levenseinde, hoe zou die relatie ons leven dan beïnvloeden? Gaan we bij het in zicht komen van de finish onze levensstijl aanpassen in de hoop op een niet al te ellendig einde? Vertrouwen we erop dat het wel goed afloopt en gaan we op de ingeslagen weg verder of nemen we tijdig maatregelen om een afstraffing voor al te veel losbandigheid voor te zijn?

Persoonlijk maak ik me geen zorgen. Mijn rustig, plichtsgetrouw leven leidt vast en zeker tot een saaie dood. Meer kun je niet wensen.