Zorgplicht

Een zorgverlener die mij enkele keren per jaar zorg verleent heeft 3 vrouwen, 2 zonen, 2 dochters, een huis aan een bosrand en een chalet in Zwitserland. Een rijk bezit waarvan de onderhoudskosten echter geraken aan de grenzen van zijn financiƫle draagvermogen. Zijn vrouwen hebben hem successievelijk verlaten, maar houden hem aan zijn zorgplicht. De kinderen vragen om een schenking bij leven voor hun eerste huis, een buitenkansje pa! Het onroerend goed aan de bosrand schreeuwt om grootonderhoud en het chalet, inmiddels categorie opknapper, staat al drie jaar te koop aan een troosteloze piste waar geen vlokje sneeuw meer wil vallen.

Hij vertelt me dit achteloos tijdens de behandeling die ik onderga. We kennen elkaar al langere tijd en de behandeling is routine, er is ruimte voor een persoonlijk gesprek. Wanneer hij zijn zorg heeft verleend vraag ik: ‘Hoe lang werk je nog door?’

‘Nog 7 jaar’, zegt hij, ‘dan ben ik 77 en 50 jaar in het vak. Dat lijkt me een mooi moment om te stoppen. Ik kan mijn werk eigenlijk niet missen.’

Hij oogt vermoeid. Ik wil hem graag geloven en zeg dat ik het ook een mooi moment vind.